|
صدا کن مرا صدای تو خوب است.... در ابعاد این عصر خاموش من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است. و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمیکرد. کسی نیست... بیا زندگی را بدزدیم آن وقت... میان دو دیدار قسمت کنیم. بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم. بیا زودتر چیزها را ببینیم... بیا آب شو مثل یک وازه در سطر خاموشی ام. بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را. مرا گرم کن. مرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات و آن وقت من مثل ایمانی از تابش استوا گرم... ترا در سر آغاز یک باغ خواهم نشانید... (شعر از استاد مسلم شعر نو سهراب سپهری)
تهيه شده توسط
NAZANIN
در تاريخ
دوشنبه ۲۵ آبان ۸۸ ساعت ۰۶:۴۰ |
نظرات (3)
|